Ik kende Adri drie maanden,’ zegt Caroline (27). Toen kwam die knal voor mijn kop. Kanker. Ik kon alleen maar huilen en denken: ik ben drieëntwintig en ik ga dood. Ga je spulletjes maar halen, zei Adri, je blijft bij mij tot je beter bent.
Letter voor letter vormt het lampje op Adri’s hoofd de zinnen op de lichtbestuurde schrijfmachine. Hij kreeg zijn dreun al eerder, op 4 april 1981. ‘Gewoon neergeploft en nooit meer opgestaan. Iets mysterieus in de hersenstam, geen hersenbloeding, maar een stolsel in een van de aders.’ Adri’s ogen, gehoor, denkvermogen en vechtlust bleken intact. Het verblijf in ziekenhuis en revalidatiecentrum sterkten de toenmalige CPN-districtsbestuurder en onderwijzer om koste wat het kost buiten het verpleeghuis te blijven. Zijn benedenwoning vlak bij de Koninginnebrug in Rotterdam is met tiptoetsen te bedienen.
Deuren zwaaien open, geluidsinstallaties floepen aan, bladzijden van boeken slaan om, de krant beweegt vanzelf en ook naar bed begeeft hij zich met een elektronisch gestuurde gondel. ‘Adri was zo anders dan de andere mensen die ik kende,’ zegt Caroline. ‘Hij had zo veel gelezen, hij wist zo veel van muziek. Dat had ik altijd gewild. Hier stonden al die platen en die boeken, de Russische Bibliotheek. Vanaf het moment dat ik hier kwam hebben we gepraat, gepraat, gepraat. Ook over erotiek, stapje voor stapje, daar had ik nog nooit over gepraat. Ik kon nog niet eens een geslachtsdeel noemen. Met die SM-gevoelens van mij kwam ik pas veel en veel later voor de dag. Heel voorzichtig vertelde ik dat ik vastbinden lekker vond en dat ik altijd had gedacht dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Toen zijn we een beetje gaan uitproberen.’
Adri’s lampje vliegt over het letterbord: ‘De situatie waarin wij ons bevinden maakt dat je minder vaak een blad voor de mond neemt en milder oordeelt. SM is eigenlijk op het niveau van erotiek geen blad meer voor je mond nemen. Zo voelt het in ieder geval. Ons houden van elkaar leggen wij ook simpelweg uit als het elkaar bezorgen onder andere van zoveel mogelijk en intens mogelijke erotische hoogtepunten. Nogmaals, niet alleen, maar onder andere. Wie dit najaagt betreedt al snel de wondere wereld van SM en vrije erotiek. In een opstel over de Sade zegt Simone de Beauvoir iets over eindelijk het middelpunt van je eigen wereld willen zijn. Mijn groeiende interesse voor SM loopt parallel aan mijn invaliditeit. De hele samenleving marcheert en masse over je heen, je zou tot moord komen als je er de middelen toe had. Nu leef ik mij uit tot niveau van stabiel mens middels een onschuldig spel.’
‘Ik moet aan anderen overbrengen wat hij zegt,’ zegt Caroline trots. ‘Ik ben steeds een beetje Adri. Ik kan helemaal slavin zijn, zo voel ik het. Video’s halen in louche zaken waar nooit een vrouw binnen komt en waar ik nooit van mijn leven binnen zou durven, nu wel. Dan moet ik ook nog bij de afdeling SM zijn en dat met dat kale chemotherapiehoofd. Dat kan ik allemaal en daar ben ik trots op. Adri heeft een enorme geestkracht over mij, maar wat ik niet wil doe ik niet. Zeg ik: doe het zelf! Hij kan ook erotiek beleven, hulpmiddelen genoeg in huis. Bovendien heeft hij altijd nog zijn mond en hij kan flink hard bijten! Handboeien doe ik zelf om, met een beetje handigheid kan ik ze ook op mijn rug krijgen. Ik ben nogal exhibitionistisch, als ik hier rondloop met wat attributen is dat ook opwindend. Adri heeft ook lichamelijk macht over mij. Het maakt niet uit of hij daadwerkelijk iets doet.’
‘Het gaat vaak met woorden,’ verduidelijkt Adri.
‘Ik kan niet helemaal strak vastgebonden zijn, dat vind ik wel jammer,’ zegt Caroline, ‘maar ja, het is ook jammer dat Adri niet kan lopen.’
Bron: VrijNederland 1989
