Recensie: ‘All Men Must Die’ (film)

Recensie:  ‘All Men Must Die’ (film)

All Men Must Die. Het is nogal een statement, dat beseft theatermaker Eva Bartels zelf ook wel. Maar ‘het bekt wel lekker’. De voorstelling is de derde in een beoogd tienluik over vrouwelijke denkers en kunstenaars. Na Leonora Carrington en Irma Stern richt ze zich nu op Valerie Solanas, de vrouw die Andy Warhol neerschoot. En de vrouw die in 1967 het SCUM Manifesto publiceerde, waarin ze bepleitte dat mannen uit de samenleving geëlimineerd moesten worden.

Na een proloog vertolkt Bartels, in de eerste van vier aktes, een door haarzelf bewerkte versie van dat manifest. Het is een tekst vol woede en ressentiment. Ongenuanceerd, stuitend en plastisch fulmineert ze over femicide, verkrachting en de man als ‘biologisch ongeluk’. Maar het is ook een tekst die dwingt tot nadenken, die juist in zijn radicaliteit een ruimte openbreekt.

Nu lezen:   Wurgseks wordt man fataal in sm-bordeel

Waar de woorden van Solanas ophouden en die van Bartels beginnen, is niet duidelijk en in het tweede deel van de voorstelling reflecteert ze precies daarop. Na de fulminerende monoloog zien we hier een ingetogen Bartels (die zo ook een spel speelt met verschillende vrouwenrollen en hoe die beschouwd worden), die zich tracht te verhouden tot die tekst van Solanas. Want is het nou ironische satire? Een provocerend gedachte-experiment? Een bloedserieus voorstel?

Hoewel Bartels geen definitief antwoord geeft op die vragen, lijkt ze de tekst vooral te hanteren als een breekijzer om de vastgeroeste verhoudingen tussen mannen en vrouwen, of in elk geval het denken daarover, los te wrikken. Te laten zien dat iedereen door die verhoudingen wordt vastgezet wordt in knellende rolpatronen. Ook mannen.

Nu lezen:   Veroordeelde overvaller SM-seksdate saboteert enkelband en vlucht tijdens proefverlof

De laatste delen van de voorstelling zijn een zoektocht naar alternatieve manieren om de maatschappij in te richten. Radicale gelijkheid bijvoorbeeld. Al suggereert Bartels met een geestige schets van hoe die samenleving eruit zou zien, dat de mens daar waarschijnlijk niet toe in staat is. Uiteindelijk worden al die gelijken toch weer groepjes gelijken die tegenover elkaar komen te staan.

Misschien ligt het antwoord juist in het accepteren van scheve machtsverdelingen, stelt Bartels tot slot voor, maar dan wel als een onderlinge afspraak met wederzijdse instemming. Een afspraak die steeds opnieuw bevestigd moet worden en op elk moment ook weer kan worden opgeheven of de andere kant op kan keren.

Nu lezen:   "We zien elkaar doodgraag, maar voor justitie zijn we criminelen"

Bartels illustreert dat voorstel aan de hand van een bdsm-setting. Maar in feite is deze hele avond op basis van dat idee ingericht. Elke akte wordt voorafgegaan door een trigger warning en de mogelijkheid om de zaal (tijdelijk) te verlaten. Blijven is een vorm van overgave. Zo schept Bartels de veilige kaders waarbinnen ze dat provocerende gedachtegoed van Solanas de vrije loop laat; de extremen verkent en de toeschouwer uitnodigt dat met haar te doen.

Bron: Parool

Miss Nica Nordic Fetishclips