Lenie (41) plaatste jaren geleden een advertentie in Sekstant, ze ontving daarop honderd reacties. Kort geleden, na het mislopen van de daaruit opgebloeide relatie, zocht ze contact met een dominante man via de Volkskrant, tweehonderd enthousiaste brieven. Om radeloos van te worden, zegt ze. Hoe splits je ze? Als masochiste bevindt ze zich in een kwetsbare positie, dus ze bekijkt de reacties op veiligheid. Is hij lid van een vereniging? Maakt hij een serieuze indruk? Binnenkort heeft ze haar eerste afspraak. Ze zal hem thuis ontvangen, op eigen terrein heeft ze alles in de hand.
Lenie noemt zich achtstejaars SM-student. Sinds ze bij zichzelf die gevoelens ontdekte, denkt ze erover na. In 1980 — ze was net gescheiden — begon ze een verhouding met een man die in bed volledig op haar geconcentreerd was.
‘Het was niet oppervlakkig, niet éven vrijen, het was werken op effect.’ Lenie trekt bedachtzaam aan haar sigaret. ‘Er gebeurde iets in mijn binnenste. Hij zorgde ervoor dat ik helemaal wegraakte, gewoon met simpel vrijen, dat ik door het dolle heen raakte. Dat kende ik niet. Ik was gewend dat je allebei aan je genoegens kwam. Maar niet dat de een zo totaal met de ander bezig is, zonder aan zichzelf te denken. Het was bij hem veel meer een geestelijke bevrediging uit een gevoel van macht over mij. Het had niets met vastbinden of zo te maken. Hij herkende in mij een masochistische vrouw.’ Lenie, geëmancipeerd, zelfstandig en feministisch, kon het niet accepteren. Zij masochistisch? Ónmogelijk. Met veel pijn en moeite verbrak ze de relatie. Maar in haar hoofd woelden de verlangens en fantasieën. Misschien ben ik wel gek aan het worden, vreesde ze. Ten einde raad maakte ze een afspraak met de seksueel raadsman van de NVSH. De raadsman wist niets van SM en van adressen waar Lenie verder geholpen kon worden. Wilde hij wel naar informeren. Kon ze over drie weken terugkomen?
‘Ik moest iets met die gevoelens, maar hoe kwam ik in contact met net zo’n gestoorde als ik? Op van de zenuwen heb ik toen die advertentie in Sekstant geplaatst.’ Steven was al vijftien jaar actief SM’er. Prima, dacht Lenie, iemand met ervaring. Helaas: SM eindigde niet op de rand van het bed: ook daar buiten speelden macht en onmacht een belangrijke rol. ‘Hij rookte niet en ik rook als een ketter. Hij gebruikte SM om mij van het roken af te krijgen. Vreselijk. Het gevaarlijke van een SM-relatie is dat je aan de identiteit van de ander gaat knagen. Als dat lukt ben je niet alleen seksueel maar ook moreel masochist. En dat is je ondergang.’ Na zes jaar gingen ze uit elkaar.
Lenie: ‘Ik word soms gek van mijn eigen denken, dat maalt altijd maar door. In SM kan ik me laten gaan, helemaal leeg worden. Als de dominant me echt goed slaat, in cadans, word ik high. Als ik daarna opsta val ik bijna om, zo zweverig ben ik. Het is een heel bevredigend gevoel. Eindelijk ben ik een keertje echt leeg. Een ander zuipt misschien om zijn denken stop te zetten. Een ander sport. Ik kom zo tot rust. Vervolgens kan ik er weer beter tegenaan.
Ik weet niet waarom ik pijn lekker vind. Als ik met iemand vrij en het is alleen maar lievigheid word ik nerveus en loop ik weg. Ik kan er gewoon niet tegen. Ik deed het wel, maar ik verveelde me. Misschien vind ik diep in mijn hart dat ik niet verdien dat iemand lief voor me is. Mijn spieren en zenuwen gaan krom staan. Als ik een tijd geen SM heb gehad raak ik verkrampt. Ik word ongenietbaar voor mijn omgeving, prikkelbaar en kattig. Dat heeft niks met te weinig seks te maken, want in SM gaat het er niet om hoe vaak ik klaarkom of hoe hard ik lig te gillen. Zonder seks zou ik kunnen, zonder SM niet.
Ik heb de innerlijke behoefte om een vent op een voetstuk te zetten, maar alleen binnen het kader van SM. En hij moet datgene doen waardoor ik hem op een voetstuk plaatsen kan. Mijn masochisme moet wel verdiend worden. Je geven vind ik een klere-uitdrukking. Ze moeten me overwinnen. Tegelijkertijd moet ik honderd procent leefvrijheid hebben, anders hoeft het niet. Ik denk dat die SM van mij wel met mannenhaat te maken heeft. In het dagelijks leven kijk ik nogal op ze neer, ik vind ze vaak zo kinderachtig. Vriendschappen met vrouwen zijn me tien keer zo lief als met mannen. Maar ze hebben een pik en daar gaat het om.’
Vanzelfsprekend heeft ook Lenie gezocht naar de bron van haar verlangens. Lenie ziet verband met haar opvoeding. Haar moeder peperde haar de ene dag in dat ze moest leren en later nooit financieel afhankelijk moest worden. De andere dag werd haar toegevoegd dat als ze zo vervelend deed later nooit een man zou kunnen krijgen.
De namen van de in dit verhaal voorkomende personen zijn pseudoniemen.
Bron: VrijNederland 1989
