Linda (28) over haar gedachten en verlangens die door haar heen gingen tijdens het SM-spel.
‘Het wezen van mijn fantasieën,’ zegt ze, ‘is vernedering, de allerdiepste die ik bedenken kan. Ik wil mij bijvoorbeeld laten misbruiken door anderen, terwijl Tom in dezelfde ruimte is. In die ruimte moeten ook mensen zijn die ik ken en die SM belachelijk en verwerpelijk vinden. Dat heeft dus absoluut niets met de werkelijkheid te maken. Ik moet er niet aan denken. Maar in je fantasie zit je veilig. SM is niet het sausje op de seks, het is geen spelletje. Masochist ben je niet alleen in bed, dat ben je ook in het dagelijks leven. Als je je daarvan bewust bent kun je het leren beheersen, kun je voorkomen dat je in een valkuil trapt.
Toen ik net begon met SM ging het veel te snel. De vriend die ik had, trok me de commerciële wereld in. Allemaal heel spannend, maar ik wil er niet naar terug. Ik moest meedoen van hem. Het vervelende is: als ik onder iemands invloed sta kan die me alles laten doen. Toen bij mij dat SM-knopje was geraakt sloeg mijn fantasie op hol. Iedere vrouw fantaseert wel eens om hoer te zijn, dat vinden we allemaal wel lekker. Maar het vereist een situatie waarin je je veilig voelt. Met een dominant aan mijn zij voel ik me snel heel veilig: als die er maar bij is doe ik alles. Nu weet ik dat mijn fantasieën een leidraad zijn. Er moet iets mee gedaan worden, anders rijzen ze de pan uit. Het belangrijkste nu is dat ik een vriend heb aan wie ik me heel onderdanig voel.’
Ze ontmoette Tom (43), meubelmaker, op de VSSM. Echt haar type: grote mond, klein hartje. En hij dacht meteen toen ze binnenkwam: rang! Dit is ze. De Grote Zij. Ze wonen nu drie jaar samen aan een van de singels in Rotterdam.
Tom: ‘De afspraak is dat ik bepaal wat er gebeurt. Met vrouwen die zeggen dat we in bed ook democratisch en gelijk moeten zijn kan ik niets. Ik heb het nodig dat ik in Linda’s ogen de meest perfecte minnaar ben die er is. Anders kan ik niet de dominant zijn. Ik moet letterlijk kunnen constateren dat zij sidderend van aanbidding op de knieën zakt. Als ik dat niet krijg kan ik niets. Waarom ben ik zo?
Misschien zit het in mijn genen. Ik weet het niet, net zomin als homoseksuelen weten waar om ze op het gelijke geslacht vallen. Ik denk dat, als ik in bed niet dat mannetje kan spelen dat ik graag wil zijn, ik het gevaar zou lopen in het dagelijks leven een vervelend autoritair kereltje te zijn. Fromm zegt dat we in een sadomasochistisch universum leven en ik denk dat hij gelijk heeft. Bij de een levert dat het sadisme op en bij de ander het masochisme, maar in feite is het allemaal hetzelfde. Een gebrek om uit te komen bij onze eigen persoonlijkheid. Ik heb er geen behoefte aan om SM met roosjes te bedekken en te zeggen: het is leuk, aardig en fantastisch. Toen ik een paar jaar geleden de film Nightporter zag, was ik daar kapot van. Het kampslachtoffer dat later haar beul uit de oorlog tegenkwam en hun relatie ging gewoon verder waar die geëindigd was. De gedachte alleen al maakte me ziek, die verwierp ik. Menselijke seksualiteit heeft met romantiek te maken, dacht ik. Nu denk ik er niet meer zo over.
‘Op mijn achtste begon ik met topsport,’ zegt Linda. ‘Voor mijn trainer deed ik alles. Die man had niets met SM te ma ken. Toen ik zestien was kwam er een hulptrainer, hij was vijfentwintig, hij werd mijn eerste grote liefde. Ik begon me op hém te richten, er kwam ook een seksuele relatie bij. Mijn prestaties leverde ik puur voor hem. Een van de grote fouten van topsporters. Ik zag laatst een filmpje over Roemeense turnstertjes en daarin zei de trainer letterlijk: ze moeten het voor mij doen. Mede door mijn relatie met die trainer heb ik Los Angeles niet gehaald. Ik werd ziek, kreeg pfeiffer, maar ik had er in de prijzen kunnen vallen.
Topsport, dat is pas masochisme! Dat krankzinnige mezelf pijn doen in de training, vijf, zes uur per dag. En maar doorgaan. Niet denken, want dat doet de trainer voor je. Alleen maar doen. De zoete pijn als ik over mijn grenzen heen ging. Het is dezelfde pijn als de SM-pijn. Als ik de duursporters, de joggers en marathonschaatsers bezig zie, weet ik wat ze voelen. Dat laatste stukje naar de top, die laatste meters is hetzelfde als klaarkomen. Dat afzien hoeft dus niet per se via de seks. Ik vraag me wel af welke relatie hun manier van loutering met hun seksualiteit heeft.’
Hoe scheiden jullie je gewone relatie toch van jullie SM-relatie? Kan dat eigenlijk wel?
Linda weet niet goed hoe ze het moet uitleggen. ‘Ik verafgood de persoon met wie ik SM beleef. Maar er komt iets bij. Ik vraag me af of ik daarin Tom verafgood. Na bed verafgood ik Tom wel en dan krijg ik meteen het gevoel: dat mag niet, maar ik verafgood op dat moment mijn meester en dat is iets anders. Wat wij in SM doen is het objectiveren van elkaar. Heel banaal, meester en slavin, maar het werkt wel. Ik denk ook wel dat ik op dat moment met een vreemde vrij, of ik ben helemaal bij mezelf. Ik weet het niet. Daar ben ik niet uit.
De eerste twee jaar heb ik gedacht: dit kan niet. Ik kan niet met mijn meester samenleven. Het blijkt wel te kunnen. Dat komt toch door die gigantische scheiding die iedere keer weer bewerkstelligd wordt. Ik snap ook niet hoe en waardoor dat kan. Het is heerlijk om me dan te onderwerpen. En de ander is dan een god. En het leuke is dat Tom me een heleboel teruggeeft. Ik ben zijn koningin.’
Tom: ‘Het is een niet uitgesproken code. Het vreemde vind ik dat aan goede SM tussen ons een periode voor afgaat die vergelijkbaar is met het creatieve proces. Dan ga ik naar mijn werkplaats met ongelooflijke weerzin en angst en eenzaamheid en twijfel. Waarom ben ik niet gewoon kantoorbediende geworden? denk ik dan. Ik ben niets, ik kan niets. Met SM is het soms hetzelfde. Het is een gevoel van verloren zijn. Dan denk ik: waarom ben ik niet zo’n gewone doordeweekse rechttoe-rechtaan-neuker die met veel lol en plezier zijn wijf bestijgt en dan in slaap valt. Want het is veel minder problematisch. SM is ingewikkeld. Waarom kan ik niet gewoon lekker vrij en zoals iedereen doet? Toch zou ik voor geen goud willen ruilen. Ik geloof best dat je zonder SM tot ongelooflijke dieptes kunt komen in een relatie. Alleen, ik kan het me niet voorstellen. Het klikken tussen twee mensen is belangrijk, niet de vorm die je daarin kiest. Dat op voet van gelijkheid met elkaar stoeien is bij mij weg. Ik denk niet dat ik dat ooit nog kan. Seks betekent voor mij per definitie het innemen van de dominante positie. In de dominante positie kan ik ten volle zijn. Die houdt me wakker. Ik groei daardoor. Ik kan nóg rechterop staan, nóg beter mijn ogen openhouden, nóg meer genot ervaren. Als ik naar vrienden van mijn leeftijd kijk, bij hen gaat de seksualiteit precies de andere kant op. Die zakt in. Ik denk dat ik op mijn tachtigste nog groter ben dan nu.’
Tom en Linda zijn allebei bewonderaars van de Franse schrijver Georges Bataille, de filosoof van het kwaad. Zijn SM-roman Het oog is hun bijbeltje. De opheffing van het seksuele taboe, zegt Bataille, betekent een banalisering van de menselijke lust. Het genot bestaat niet in het wegvegen van de grens, maar in het huiverend overschrijden ervan.
Tom: ‘Bataille maakt van de seksualiteit weer een heilig gebied.’
Linda: ‘Hij noemt het het overschrijden van een grens, het betreden van het heilige. Nogal een zwaar woord, maar het voelt wel zo.’
Tom: ‘Seks moet een taboe blijven. Net als kunst is seksualiteit banaal geworden. Alles kan, alles mag. De modieuze interesse voor SM zie ik in het kader van de kicks, just for fun. De grote verveling moet verdreven worden. Het zijn spelletjes die mensen een tijdje doen en dan stappen ze weer over op een andere kick.’
Bron: VrijNederland 1989
